Het zal niemand ontgaan zijn dat er een onderwaterhockeytoernooi heeft plaatsgevonden in Dordrecht. Dit voor de plaatsing voor de wereldkampioenschappen die gehouden worden in 2026. Een prachtig zwembad met een fantastische organisatie.
De eerste wereldkampioenschappen in Vancouver
Vanzelfsprekend ben ook ik naar dit toernooi wezen kijken. Waarom vanzelfsprekend kunnen jullie denken, wel: in 1980 zijn de eerste wereldkampioenschappen gehouden in Vancouver Canada en ik was een van de spelers voor Nederland. Wij werden als eerste wereldkampioen en als ik dan daar aan terugdenk dan zijn er momenten die in je geheugen gegrift staan.
Ten eerste: Japan kwam niet opdagen. Jammer maar het was niet anders. Ten tweede: de stevige wedstrijden die we vooral tegen Australië en Engeland hebben gespeeld. Deze landen waren de sterkste landen ter wereld op dat moment. Stevige boys met een uitstekende conditie en techniek. Ook de Canadese ploeg viel op door hun kracht maar wij waren de sterksten. We wonnen alle wedstrijden en werden dus terecht wereldkampioen.
Avonturen met andere landen
Dan ook nog een herinnering dat we met het hele team, voorzien van zwemvesten, de Johnson River afdaalden in een gigantische rubberboot. Het stroomde stevig en achterop zat een Canadees met een geschat gewicht van 150 kilo die, als er gevaar was, de buitenboord motor startte om de pilaren van bruggen te ontwijken. Het water was steenkoud maar geweldig om mee te maken.
De Australiërs hielden van een stevige borrel, dus werd door hen stevig whiskey ingeslagen en werden de flessen op de idiootste plekken verstopt, omdat de begeleiders het niet mochten weten. Ze verstopten die flessen in ovens, stortbakken voor het toilet en onder de matrassen. Vindingrijk waren ze wel, bezopen ook. Ook wij werden uitgenodigd om wat geestrijk vocht tot ons te nemen maar wij waren beter gedisciplineerd dus sloegen we dit beleefd af. Brave borsten waren we in die tijd.
Leuk was ook de afscheidsavond in Vancouver. Er waren veel supporters van Nederlandse afkomst. Deze waren gekomen omdat ze op de radio hadden gehoord dat er een Nederlands team voor het WK was. Zij steunden ons tijdens de wedstrijden en wij hadden hen uitgenodigd voor het afsluitend feest, een zeer leuke ervaring voor iedereen.
Een indrukwekkend afscheid
Het indrukwekkendste moment was op het vliegveld toen wij aankwamen op de plek waar we moesten boarden voor de terugreis. Wij hadden allemaal een grijze lange pantalon aan met een donkerblauwe blazer en stropdas en we zagen eruit als goudhaantjes. Er werd omgeroepen dat het Nederlands team zojuist de wereldtitel had veroverd. Er stonden honderden passagiers te wachten en een spontaan oorverdovend applaus was ons deel. Ik kreeg er kippenvel van, heel indrukwekkend was dit.
Herinneringen die weer tot leven komen
Inmiddels ben ik 83 lentes gepasseerd en toen ik die prachtige wedstrijden in Dordrecht zag, waar met veel spirit gestreden werd, begon mijn bloed vanzelf sneller te stromen. Vele herinneringen borrelden in mij op zoals de vele trainingsuren die ik maakte. Alle werkdagen lag ik van 7 tot 8 uur in het water van het Sportfondsenbad in Rotterdam waar ik werd getraind door Rob Mes, een oud commando. Dan trainde ik nog driemaal per week met de Nederlandse selectie bij Argonauta in Breda en nog twee avonden bij mijn eigen club Aqua Viva. Veel tijd allemaal, zonder bezoldiging maar prachtig om mee te maken en vooral om te doen.
Vanzelfsprekend wens ik het Nederlands team een fantastische ervaring, veel succes en wederom wereldkampioen worden zou helemaal prachtig zijn.
Geschreven door: Bertus Bleiji | Oud-voorzitter en erelid NOB | Ex-lid Nederlands onderwaterhockeyteam